Ik schreef mijn proefschrift over de Amerikaanse auteur James Purdy. Deze was als schrijver actief vanaf de jaren 50 tot het begin van de 21e eeuw en werd vooral in de jaren 60 veel gelezen (en verscheen in de jaren 80 en 90 veel in Nederlandse vertaling), maar is sindsdien wat in de vergetelheid geraakt.

Sinds 2014 ben ik redactielid van het tijdschrift Arabesken dat uitgegeven wordt door het Louis Couperusgenootschap. In deze tijd ben ik geïnteresseerd geraakt in de manier waarop Couperus in zijn literatuur reageert op de veranderende seksuele mores in Nederland en Nederlands Indië rond 1900. Er is al veel geschreven over de vooruitstrevende manier waarop hij over vrijgevochten vrouwen en homoseksualiteit schreef, maar in deze kritieken worden de verschillende literaire werelden van Couperus vaak gescheiden gehouden.

De gevolgen van de aidsepidemie van de jaren 80 zijn nog steeds te voelen in de LHBTQIA+-gemeenschap. Doordat het virus dat aids veroorzaakt zoveel slachtoffers heeft gemaakt, is voor veel personen in de queer gemeenschap moeilijker om intergenerationeel contact te maken. Ook de komst van geneesmiddelen die het syndroom behandelbaar maken en de introductie PrEP, een voorbehoedsmiddel dat de overdracht van HIV tegengaat, zorgen ervoor dat nieuwe generaties queer personen een andere verhouding krijgen met het virus, dan de generaties die direct door het virus zijn getroffen.

Rond het thema diversiteit en inclusie komen mijn onderzoeksinteresses en onderwijsvisie het beste samen. Vanuit mijn onderwijspraktijk besteed ik veel aandacht aan inclusieve onderwijsvormen en dit vertaalt zich naar onderzoeksprojecten waarbij ik deze praktijkervaring probeer te vertalen naar methodes en inzichten waar andere wetenschappers en docenten mee verder kunnen. Een van deze projecten doe ik in samenwerking met mijn collega Liesbeth Minnaard.

Hoewel drag al vele decennia een wezenlijk onderdeel is van de LHBTQIA+-gemeenschap, heeft het als kunstvorm vooral de laatste jaren sterk aan populariteit gewonnen door televisieshows als RuPaul’s Drag Race. Door deze populariteit is drag zichtbaarder dan ooit. Dit biedt ruimte aan drag artiesten om in hun uitingen de relatie tussen genderexpressie en maatschappelijke normen te bevragen.